Şair öldürüldü, şair vuruldu,

O namus aşiqi düşərək şərə,

Sinəsində qurşun, intiqam odu

Qürurlu başını endirdi yerə.

Dözmədi şairin, dözmədi qəlbi

Ufaq təhqirlərin incikliyinə.

Öldü, zidd gedərək əvvəlki kibi

Kübar aləminin hər bir rəyinə.

Öldürüldü, artıq hədər əməkdir,

Bu təriflər xoru, bu hönkürtülər.

Bəraət fikri də nəyə gərəkdir?

Artıq öz hökmünü vermişdir qədər

Onun ötkün, azad istedadını

Siz deyilmidiniz acıqla güdən

Siz deyilmidiniz gizli yanğını

Bir zövq alardınız körükləməkdən.

Qoy olsun, sevinin, gülün bir daha!

Dözülməz iztirab onu apardı.

Söndü çıraq kibi böyük bir dəha,

Ehtişam çələngi soldu, sarardı.

Soyuqqanlılıqla qatil yamanca

Vurdu zərbəsini. Qurtuluş yoxdur.

Əlində əsməyir onun tapanca.

Duyğusuz bir ürək müntəzəm vurur.

O, nə qəribdir ki, bizə uzaqdan

- Uğursuz taleyin hökmü var kimi

Bir az qapsın deyə səadət, nişan

Atılmış yüzlərcə qaçqınlar kimi.

Ona yabançıydı bizim bu torpaq.

Edib adətinə, dilinə nifrət,

O bizim tərəfə vermədi fürsət,

Əlini qaldırıb bu qanlı çağda,

Kimə qıydığını bilmədi ancaq.

Şair öldürüldü, kömüldü artıq,

Tərənnüm etdiyi haman qısqanclıq

Qurbanı, mehriban nəğməkar kimi.

O nəzərdən uzaq, bəstəkar kimi.

Özü də tərk edib getdi cahanı

Amansız bir əlin oldu qurbanı.

Şairin lətafətli, sakit havalı

Dostlar dünyasından düşüb aralı.

Dünyaya sığmayan, azad, atəşin,

Ehtirasla dolu o ürək neçin

Kübar aləminə meylini verdi,

O boğuq, o paxıl mühitə girdi?

O ki, insanları gənclik çağından

Yaxşı tanıyırdı, yaxşı bilirdi.

Fitnələr çıxaran, hiylələr quran,

İftiraçılara neçin əl verdi?

Neçin o hər sözə uydu boş yerə,

İnandı yalançı nəvazişlərə?

Əvvəlki çələngi alıb başından,

Qoydular başına küyəmdən çələng.

Lakin saf alnına batırdı hər an

Gizli tikanlarla hörülən çələng.

Zəhərləndi onun axır çağları,

Gülünc ümidlərin minlərcə hiylə

Doğuran, fitnəkar pıçıltısiyə,

Hədər ümidlərin gizli dağları

Çəkilməz arları ucundan o da

İntiqam deyərək atıldı oda.

Füsunkar nəğməli çəkildi gerçək,

Bir də o nəğmələr səslənməyəcək.

Nəğməkarın yeri qəmlidir, dardır,

Dodaqlarında da bir damğa vardır.

Siz ey həyatında föhşə dadanmış,

Məşhur rəzalətlə şöhrət qazanmış

Xain atalardan nişan xələflər!

Taleyin qurduğu əyləncələrə,

İncik nəsilləri, işgəncələrlə

Qul kimi tapdayıb aşan xələflər!

Ey taxt ətrafında üşüşən yığın,

Şərəfin, dəhanın və azadlığın

Qəddar cəlladları enin, enin siz!

Qanun arxasında pərdələnin siz!

Sussuz qarşınızda qanun, ədalət,

Sussun qarşınızda bu qara dəhşət.

Fəqət ey rəngbərəng əxlaqsızlığın

Qarşısında gedən şərəfsiz yığın,

Bilin ki, tanrının məhkəməsi var,

O dəhşətli hakim sizi qarşılar.

Altun cingiltisi uzaqdır ondan,

O hər fikri, işi əvvəldən bilir.

Yapdığınız işə sizin o zaman

Nifrət yağdırmanız hədər bir işdir,

O sizə bir kömək etməyəcəkdir.

Şairin günahsız qanını hey siz,

Qara qanınızla yusanız, getməyəcəkdir.

Məlumatlar http://mikayilmushfiq.azeriblog.com saytından.