Bir padşah bir düşmənə zəfər tapdı, onu əsir elədi. Ona itabla xitab elədi ki, özünü necə görürsən?
   Cavab verdi ki, allah-taala bir şeyi dost tutur ki, o əfvdir və sən bir şeyi dost tutursa ki, o zəfərdir. Çün allah-taala sənin xahişini əmələ gətirdi, sən də allah-taalının xahişini əmələ gətir.
   Padşahın bu sözdən xoşu gəldi, onu əfv elədi.