Bir gün bir padşah sübh tezdən şəhərdən çıxıb, şikara gedərkən bir nəfər bağban onun qabağına gəldi. Çiynində bel var idi. Padşahın atı ondan hürküb padşahı yıxdı. Padşah onun qətlinə hökm elədi və dedi ki, sən nə şum adam imişsən ki, mən sənə rast gəldim, atdan yıxıldım?
   Ol bağban dedi ki, ey padşah, gör sən necə şumsan ki, mən sabah-sabah sənə rast gəldim, ölümə getdim.
   Padşahın bu sözdən xoşu gəlib onun qətlindən keçdi.